Mniej więcej od połowy roku zaczęłam się przekonywać do obyczajówek. Na początku z niepewnością podchodziłam do każdej kolejnej książki z tego gatunku, ale większość książek, po które sięgnęłam jeszcze bardziej rozochocała mnie do sięgnięcia po kolejne książki z niemalże obcego mi gatunku. I w końcu z ogromnym zdziwieniem sięgnęłam również po świąteczną książkę pt. "Chata pod starym świerkiem", Wioletty Piaseckiej.
Jagoda i Malina to dwie siostry, które kochały tego samego mężczyznę. Wydarzenia, które miały miejsce wokół tego uczucia poróżniły siostry i od tego momentu minęło 20 lat. Każda z sióstr zdążyła ułożyć sobie życie, jednak zadra w sercu oby kobiet pozostała. Po śmierci rodziców ich ukochany dom pod starym świerkiem, w którym siostry spędziły szczęśliwe dzieciństwo pozostał niezamieszkały.
Jagoda została cenionym lekarzem pediatrą i ma kochającego męża oraz niespełnioną potrzebę macierzyństwa. Namawia męża na adopcję, jednak wtedy wychodzi skrywany przez mężczyznę sekret. Natomiast Malwina jest mamą dwójki synów i prowadzi z mężem gospodarstwo rolne po rodzicach męża. W wyniku przeinwestowania jedynym ratunkiem na poprawę sytuacji finansowej rodziny jest sprzedaż domu po rodzicach.
Jagoda i Malina to dwie siostry, które kochały tego samego mężczyznę. Wydarzenia, które miały miejsce wokół tego uczucia poróżniły siostry i od tego momentu minęło 20 lat. Każda z sióstr zdążyła ułożyć sobie życie, jednak zadra w sercu oby kobiet pozostała. Po śmierci rodziców ich ukochany dom pod starym świerkiem, w którym siostry spędziły szczęśliwe dzieciństwo pozostał niezamieszkały.
Jagoda została cenionym lekarzem pediatrą i ma kochającego męża oraz niespełnioną potrzebę macierzyństwa. Namawia męża na adopcję, jednak wtedy wychodzi skrywany przez mężczyznę sekret. Natomiast Malwina jest mamą dwójki synów i prowadzi z mężem gospodarstwo rolne po rodzicach męża. W wyniku przeinwestowania jedynym ratunkiem na poprawę sytuacji finansowej rodziny jest sprzedaż domu po rodzicach.
Gdy dochodzi do konfrontacji sióstr wychodzą na jaw tajemnice obu kobiet, a odkrycie prawdy wywróci ich świat do góry nogami.
Na fali fascynacji książkami z gatunku literatury obyczajowej i pięknej zaczęłam sięgać również po zimowe i świąteczne książki, które okazały się moim kolejnym osobistym odkryciem. "Chatę pod starym świerkiem" znalazłam w mojej lokalnej bibliotece i postanowiłam po nią sięgnąć. Dość szybko okazało się, że fabuła bardzo mnie wciągnęła - a szczególnie wątek Jagody i jej męża, który śledziłam z największym zainteresowaniem.
Nie da się ukryć, że Pani Piasecka wystawia swoich bohaterów na ogromną próbę i prowadzi ich losy naprawdę krętymi oraz bolesnymi ścieżkami. Jednakże tam, gdzie zatrzaskują się jedne drzwi, uchyla się okno do nowego życia, poprawienia relacji rodzinnych oraz zweryfikowania celów - nie tylko tych prywatnych, ale również zawodowych. Autorka podejmuje bardzo trudne tematy pokazując czytelnikowi, że z jednej strony zła moneta może dość szybko się obrócić w dobrą stronę, jednak czasem życie zmierza w dół po równi pochyłej bez nadziei na lepsze jutro.
Opowieść Pani Piaseckiej ma jednak pewne mankamenty. Głównym z nich jest to jak podchodzi do wieku swoich postaci. Jagoda ma 40 lat i w pewnym momencie osoba z jej najbliższego otoczenia odradzała jej adopcje, bo jest za stara. Na początku myślałam, że jest to spowodowane niechęcią tej osoby do tego, aby Jagoda z mężem zajęli się dzieckiem. Jednak czytając kolejną część zrozumiałam, że autorka podchodzi do swoich bohaterów jak do dużo starszych niż wskazywałby na to ich wiek. Na przykład jedna z postaci, która ma 60 lat zachowuje się jak moja świętej pamięci babcia, która była już dobrze po osiemdziesiątce w momencie, w którym zmarła. Ta tendencja tyczy się niestety wszystkich postaci i przez cały czas czytania szczególnie kontynuacji tej książki mnie to uwierało niczym kamyk w bucie. Poza tym czasem miałam wrażenie, że zachowania postaci w książce są trochę za bardzo przerysowane, ale to pewnie wynikało z moich osobistych preferencji.
"Chata pod starym świerkiem" nie jest wybitną historią, która zostanie ze mną na dłużej. Jednakże zdecydowanie jest książką, którą z pochłonęłam z przyjemnością i w dość krótkim czasie po jej przeczytaniu sięgnęłam po kontynuację. To jedna z tych powieści, po którą się sięga, gdy ma się ochotę na coś odmóżdżającego, co można dość szybko przeczytać. Ja się wciągnęłam i w tym wszystkim chyba właśnie o to chodziło. :)

Komentarze
Prześlij komentarz
W związku z ustawą RODO o ochronie danych osobowych, informuję, że na tej stronie używane są pliki cookie Google oraz inne technologie do ulepszania i dostosowywania treści, analizy ruchu, dostarczania reklam oraz ochrony przed spamem, złośliwym oprogramowaniem i nieuprawnionym dostępem. Zostawiając komentarz wyrażasz zgodę na przetwarzanie danych i informacji zawartych w plikach cookies.