"Wybrana", Naomi Novik

Uwielbiam książki w klimacie baśni, a na "Wybraną" czaiłam się już od dłuższego czasu. Skusiłam się tym bardziej, że autorka została wychowana na polskich bajkach i baśniach, a poznanych w nich bohaterów wplotła do "Wybranej".

Powyższa powieść zawiera historię Agnieszki, która kocha swój dom w dolinie oraz swoją cichą wioskę położonę na peryferiach królestwa Polonii, niedaleko granicy z Rusją. Dziewczyna uwielbia okoliczne lasy i lśniącą błękitną rzekę. Jednakże, w pobliżu rozpościera się złowrogi i tajemniczy Bór, pełen złych mocy i drapieżnych stworów. Mieszkańcy doliny mogą liczyć tylko na to, że żyjący w okolicy czarodziej nie dopuści do rozprzestrzenienia się zła. Jego pomoc jest jednak na okropnym warunku. Otóż co 10 lat mężczyzna zabiera z doliny jedną siedemnastolatkę, która będzie mu usługiwać w jego wierzy. 

Zbliża się dzień kolejnego wyboru, a Agnieszka jest w grupie kandydatek i martwi się tym, że czarodziej zabierze jej przyjaciółkę Kasie - najpiękniejszą i najzdolniejszą z dziewczyn. Mężczyzna jednak podejmuje inną decyzję.

~*~

Bardzo polubiłam główną bohaterkę za to, że jest charakterna i nie boi się człowieka, z którym ma w perspektywie spędzenie najbliższych 10 lat. Dziewczyna dość szybko odkrywa, że mimo tego, iż mieszka z mężczyzną, który nie traktuje jej zbyt przyjaźnie, to w nowym miejscu nie tylko będzie mogła się rozwijać, ale także dużo lepiej pozna samą siebie. Zdobywając wiedzę i magiczne umiejętności Agnieszka dość szybko zaczyna rozumieć, że przed nią stoi więcej wyzwań niż się spodziewała. 

"Wybrana" jest książką dość przyjemną w odbiorze. Chociaż i tu, tak jak przy "Czerwonym świcie" to pierwsza część książki podobała mi się najbardziej. Uwielbiałam ten klimat odosobnienia wieży i zagrożenia ze strony Boru. Wtedy ta historia miała dla mnie klimat baśni osadzonej w polskich realiach. Jednak w momencie, w którym fabuła powieści przenosi się w inne miejsce i do innego towarzystwa ta książka straciła dla mnie swój urok. Zaczęła mnie wręcz nudzić i ze smutkiem zaczęłam przyłapywać się na tym, że co rusz sprawdzam ile jeszcze do końca, ze znużeniem stwierdzając, że posunęłam się ledwie o 2 czy 3 strony. Dlatego ze smutkiem musiałam zrobić DNFa. 

Nie wiem czy to co ostatnio się dzieje jeżeli chodzi o czytane przeze mnie książki to prawo serii czy fatum, ale mam nadzieję, że to w końcu się skończy. Bo przecież ileż można?