"Dom Starlingów", Alix E. Harrow

"Dom Starlingów", Alix E. Harrow

Jesienią i zimą uwielbiam duszne i mroczne opowieści, które toczą się niespiesznie. Uwielbiam je czytać szczególnie w mgliste wieczory - szczególnie, jeżeli w tych historiach jest jakieś małe miasteczko i/lub opuszczony tudzież nawiedzony dom. Dlatego, "Dom Starlingów" był na mojej liście czytelniczej już od dłuższego czasu - tym bardziej, że "Dawne i przyszłe wiedźmy" tej autorki bardzo mi się podobały. Jednak zacznijmy tradycyjnie - od opisu fabuły. 

Otóż "Dom Starlingów" to gotycka opowieść o małym miasteczku nawiedzonym przez tajemnice, które od lat nie mogą zostać pogrzebane.

Eden właściwie jest jedną z wielu umierających i pechowych miejscowości w Kentucky, gdzie woda jest ciężka od metalu, a powietrze pełne lotnych popiołów z pobliskich kopalni. Jedynym powodem, dla którego ktoś mógł słyszeć o tym miejscu jest legenda o Eleanor Starling - XIX wiecznej autorce i ilustratorce, która napisała popularną dziecięcą powieść, pt. "Kraina Pod". Kobieta w pewnym momencie zniknęła i słuch o niej zaginął. Jednak zanim do tego doszło wybudowała niezwykły dom.

Współcześnie mieszkańcy Eden są zgodni, że najlepiej byłoby dom Starlingów wraz z jego ostatnim mieszkańcem po prostu zgnił. Jedna z mieszkanek wie, że lepiej nie zadzierać z nawiedzonymi domami i ponurymi, tajemniczymi mężczyznami. Mimo tego, niespodziewana oferta pracy może być jej ostatnią szansą na lepszą przyszłość dla jej brata. Rezydencja Starlingów dość szybko zaczyna przypominać jej coś czego nigdy nie miała - dom. Dlatego gdy złowrogie siły zbliżają się do Eden, Opal i Arthur Starling muszą dokonać wyboru: odkopać pogrzebane sekrety przeszłości i stawić czoła własnym lękom czy pozwolić, aby miasteczko zostało przejęte przez koszmary. 

"Dom Starlingów" nie jest obszerną powieścią, bo ma zaledwie 448 stron, jednak jest tak cudownie wielowymiarowy, że naprawdę świetnie mi się go czytało. Z jednej strony widziałam mroczne nawiązanie do Alicji w Krainie Czarów, ponieważ zawiera historię dziewczynki, która przeszła przez swoistą króliczą norę do krainy, w której w końcu czuła się chciana i u siebie. Jednak z drugiej strony w tej opowieści widzimy również historię ludzi, którzy muszą zmagać się ze swoim życiem oraz konsekwencjami wyborów swoich bliskich. Eden miał być swoistym rajem na ziemi - miejscem, w którym wszyscy czują się dobrze. Jednakże zdaje się, że każdy z mieszkańców toczy swoistą walkę z własnymi potworami, które bardzo często dopadają ich w bardzo okrutny sposób. W końcu jest to też historia o poszukiwaniu swojego miejsca na ziemi - domu, miłości i również swego rodzaju sprawiedliwości. I mimo tego, że "Dom Starlingów" jest powieścią, którą można określić jako fantasy z elementami grozy to okazuje się, że tak naprawdę największymi potworami znów okazują się ludzie. 

I znów w podsumowaniu moich rozważań o książce mogę spokojnie napisać, że nie trzeba być miłośniczką fantastyki czy literatury grozy, żeby sięgnąć po powyższą powieść. "Dom Starlingów" jest według mnie piękną historią o walce, o swoich bliskich, jak również o poszukiwaniu swojego miejsca na ziemi i swoich korzeni. Ja raczej zakwalifikowałabym tę książkę jako powieść z gatunku literatury pięknej lub obyczajowej z elementami fantasy i powieści grozy. Zatem tę książkę poleciłabym nie tylko miłośnikom fantastyki i literatury grozy, ale także osobom, które na co dzień czytają literaturę obyczajową i/lub piękną i chcą wyjść poza swoją czytelniczą strefę komfortu.